عاشقش بودم عاشقم نبود ؛

وقتی عاشقم شد  که دیگه  دیر شده بود !

حالا می فهمم که چرا اول قصه ها میگن

یکی بود یکی نبود...

یکی بود یکی نبود ...

این داستان زندگی ماست ، همیشه همین بوده ، یکی بود یکی نبود ...

در اذهان شرقی مان نمی گنجد با هم بودن ، با هم ساختن ؛

برای بودن یکی ، باید دیگری نباشد ؛

هیچ  قصه گویی  نیست که  داستانش این گونه آغاز شود ، که یکی بود ، دیگری هم بود !

همه با هم بودند  و ما اسیر این قصه کهن ، برای بودن یکی ، یکی را نیست می کنیم ؛

از دارایی ، از آبرو ، از هستی ؛

انگار که بودنمان  وابسته  نبودن دیگریست !

هیچ کس نمیداند ، جز ما !

هیچ کس نمی فهمد جز ما !

 و آن کس که نمی داند و نمی فهمد ، ارزشی ندارد ؛ حتی برای زیستن !!!

و این هنری است که  آن را خوب آموخته ایم ؛

هنر نبودن دیگری !!!!!!